Κοκκινοσκουφίτσα: Λύκε, λύκε, είσαι δω?
Λύκος: Όχι, είμαι στο σπιτάκι μου στο δάσος, έλα.
Λύκος: Είμαι σαν κι εσένα κοκκινοσκουφίτσα, εμείς οι δύο μοιάζουμε…
κι εγώ είμαι τόσο εργατικός όσο εσύ…
Κοκκινοσκουφίτσα: Γιατί δεν σου αρέσει η συνγκομοιδή μου?
Λύκος: Μου αρέσει, αλλά πρέπει να έρθεις στο σπιτάκι μου στο δάσος για να την ελένξω.
Κοκκινοσκουφίτσα: Γιατί δεν γίνεται στην πόλη?
Λύκος: Όχι, θα σε περιμένω την Τετάρτη το πρωί.
Λύκος: Πρέπει να διορθώσεις το πώς δουλεύεις.
Κοκκινοσκουφίτσα: Πες μου πώς να το κάνω?
Λύκος: Α, όχι, δεν θα μου πεις εσύ τι να κάνω, εγώ είμαι η γιαγιά και φορώ την h-ülle. Αν μιλήσεις, δεν θα σε πιστέψει κανείς.
Κοκκινοσκουφίτσα: Ε αφού είσαι η γιαγιά και έχεις την h-ülle γιατί δεν δίνεις οδηγίες?
Λύκος: Γιατί θα πρέπει να μπορείς και μόνη σου.
Κοκκινοσκουφίτσα: Γιαγιά, γιατί να έρθω στο σπιτάκι στο δάσος που έχεις και το κρεβάτι?
Λύκος: Γιατί εκεί βλέπω τη δουλειά σου καλύτερα.
Γιατί εκεί βλέπω την αντίστασή σου καλύτερα
και αυτήν θα βαφτίσω επιθετικότητα καλύτερα
Λύκος: Σας παρακαλώ, κάντε κάτι, λυπηθείτε με πονάω, θέλω λίγο αρνητικό συναίσθημα και μετά σας το υπόσχομαι, θα το κόψω, θα σταματήσω!
– Δε σου πα να μην του απαντήσεις! Μας έχει πρήξει!
– Τι να κάνω τον λυπήθηκα! Για μια τυρόπιτα είπε τα θέλει!
– Μα είναι junkie ο άνθρωπος, του το χω πει, πρέπει να πάει σε κέντρο απεξάρτησης, δεν ακούει !!!
Η ταπείνωση
αν αφεθείς
αν ανοίξεις
είναι μεγαλείο στο Χριστιανισμό
Όταν ξεσπάς αντιδημιουργικά
πίσω από μηνύματα
(γιατί υποφέρεις πολύ
και θες να νιώσει κι αυτός
που νομίζεις ότι σε προκάλεσε
κάτι απ αυτό
μπας κι αλαφρύνεις)
δε θα μάθεις ποτέ τίποτα.
Γύρω σου θα γίνεται μια πνευματική επανάσταση
κι εσύ θα καίγεσαι από τον πόνο
ότι δεν μπορείς να συμμετέχεις.
Γιατί όσοι μπορούν το δείχνουν στην πράξη
αλλά δυστυχώς νομίζεις ότι το κάνουν
για να πικάρουν εσένα
γιατί εσύ έτσι σκέφτεσαι
και πράττεις.
Η επιτυχία όντως μιλάει από μόνη της
δε χρειάζεται φωνές και reposts
ανούσιες επαναλήψεις
σαν απελπισμένο ζώο
που τρώει τον εμετό του
γιατί βαριέται να ψάξει
για καινούριο φαί.
Και άντε τώρα να πείσεις
να γυρίσεις από δω κι από κει
ότι υπάρχει κάτι λογικό στο τρίπτυχο:
Γνώση ΑΙ <- επιτυχία -> ανεργία
(εκτός δυνατών εξαιρέσεων)
χτυπάς και το σώμα σου για να σε πιστέψουν.
Το θελες πολύ
να δώσεις γνώση και δόξα
απλόχερα
Αλλά γιατί δεν τη θέλει κανείς
Μα τι έχουν πάθει όλοι?
Και άντε τώρα να πείσεις
γιατί και πώς
γι αυτή τη δόξα
πρέπει να γίνουν όλα στα κρυφά
στα σκοτεινά…
Τώρα τι θα κάνεις, τι θα πείς,
και πριν σε ρωτήσουν για να προλάβεις,
αγωνιάς, ιδρώνεις να το πετύχεις,
κανείς δεν ξέρει πόσο κουράζεσαι.
Ναι η επιτυχία όπως κι η ευτυχία
μιλάει από μόνη της
και ο μέντορας
χαρακτηρίζεται από ακεραιότητα.
Δεν καταδέχεται η ευτυχία,
η επιτυχία ή η καθοδήγηση
να στείλει μήνυμα
σε πρώην εργαζόμενο
μια μέρα πριν τα γενέθλιά του
και να ρωτήσει κάτι
που θα πρεπε να ξέρει
ή που θα μπορούσε να μάθει.
Δε θα καταδεχόταν ένας μέντορας
ένας επιτυχημένος
ένας ευτυχισμένος
να το κάνει αυτό
γιατί μετά μέσα του θα ήξερε
ότι δεν είναι τίποτα από τα παραπάνω
παρά μια Mentorhülle.
Ευχαριστώ για τη σημερινή έμπνευση
(Σχεδόν) ότι έρχεται προς το μέρος μου
με οδηγεί στο να διαβασω ΚΙ ΑΛΛΟ
να αναλύσω ΚΙ ΑΛΛΟ
να γράψω ΚΙ ΑΛΛΟ
Νομίζω θα πάω και στο πιάνο σήμερα
μια βόλτα…