Any similarity to actual persons, living or dead,
is purely in the belief of the ones
who want to draw the parallel
In the image, there that is the hand of the person
and not a gun.
– Γειά σας, μπορώ να σας μιλάω στον ενικό?
– Ε… ναι
– Είμαι ο σεφ
– Χαίρετε, είμαι ο υπάλληλος του μαγαζιού.
Πείτε μου τι θέλετε.
– Το κινητό μου τηλέφωνο έχει ένα πρόβλημα.
Είμαι σίγουρος. Δε με παίρνει κανείς πρώτος τηλέφωνο
δε μου στέλνει μήνυμα. Πρέπει να έχει χαλάσει.
Επίσης, παίρνω τηλέφωνα γνωστά μου άτομα και δεν
μου το σηκώνουν! Το πιστεύετε ?
– Ηρεμήστε και αφήστε με να δω… όχι όλα καλά φαίνονται.
Καθίστε να σας πάρω τηλέφωνο από το δικό μου.
– Ντριιιιν, χτυπάει! Επιτέλους! Σας ευχαριστώ!
Μα τι κάνατε? Καθίστε να σας στείλω και ένα μήνυμα.
– Το πήρα… όλα καλά λοιπόν.
…
Άρα τότε οι φίλοι σας….
ίσως και να σας αποφεύγουν τώρα τελευταία.
– Μα δεν έχω φίλους… ξέρετε εγώ είμαι ένας πολύ ικανός
σεφ, δεν έχω χρόνο για φιλίες. Άλλωστε όταν ο κόσμος
μαζεύεται για φαγητό ή βγαίνει έξω σηκώνομαι πάντα
πρώτος να φύγω και λέω ότι είμαι πολύ απασχολημένος.
– Γιατί τι κάνετε?
– Δουλεύω πολύ και διαβάζω
– Τι διαβάζετε που απαιτεί τόσο χρόνο?
– Μα σας είπα ότι είμαι πολύ καλός σεφ
έχω και 5 αστέρια.
– Μπράβο σας!
– Ευχαριστώ! Ε μα δεν είναι δυνατόν να εξισώνομαι τώρα
με τους απλούς μάγειρες που έχουν μόνο 2-3 αστέρια.
Εγώ, λόγω των αστεριών, ανήκω σε μιαν άλλη κατηγορία.
Μάλιστα όταν βγαίνουμε ζητάω από αυτούς τους κατώτερους
να πληρώσουν. Λέω ότι δεν έχω το πορτοφόλι μου μαζί.
– Μα αυτό δεν είναι σωστό…
– Ναι αλλά την ώρα που περνάω μαζί τους? Δε θα πρεπε
να με πληρώνουν γι αυτή την ώρα? Ξέρεις πόσο δύσκολο είναι
να μιλάμε για τους συντρόφους τους, τα παιδιά τους,
για διακοπές? Εγώ γι αυτά δεν έχω τίποτα να πω.
Εμένα με ενδιαφέρει μόνο η μαγειρική.
– Ε τότε μιλήστε γι αυτήν όταν είστε με τους άλλους
– Δε γίνεται. Δεν ξέρουν οι άλλοι τη μαγειρική όπως εγώ.
Εγώ την ξέρω σε ένα ανώτερο επίπεδο που αυτοί δεν μπορούν
να το πιάσουν. Άσε που καμιά φορά αυτές οι συγκεντρώσεις είναι…
πως να στο πω… συγκινητικές…
Μια φορά αποχαιρετήσαμε μια μαγείρισσα. Ένας άλλος σεφ έβαλε
– φαντάσου – τα κλάμματα. Εγώ φυσικά δεν έκανα κάτι τέτοιο.
Πήγα χαμογελαστός και της είπα ότι όλα θα πάνε καλά.
– Ίσως να μη σας ήρθε το κλάμα. Αλλά σε άλλες περιστάσεις κλαίτε,
έτσι δεν είναι ?
– … δεν θυμάμαι.
– Πάντως στεναχωρημένος θα είστε κάποτε.
– Ναι αλλά και τότε χαμογελάω. Αλλά τότε το χαμόγελό μου
είναι αλλιώτικο. Τότε βλέπεις όλη την οδοντοστοιχία.
Και ξέρω εγώ πως θα το αντιμετωπίσω.
– Εσείς ξέρετε… Πάντως εδώ βλέπω πολλά μηνύματα προς μια κοπέλα.
Είναι νέα, ξανθιά στο προφίλ, πολύ όμορφη…
– Αυτή! Μη μου τη θυμίζεις! Έκανε μαθήτευση δίπλα μου. Όταν πήρε
το πτυχίο της της έδωσα μια θέση δίπλα μου. Όμως αυτό δεν πήγε καλά…
– Γιατί?
– Γιατί δεν με άκουγε. Άρχισα να της στέλνω μηνύματα το Σαββατοκύριακο.
Αυτή είχε μια σχέση και μου είπε να μην της στέλνω.
Ακούς? Μου είπε αυτή τι να κάνω, είπε όχι σε έναν σεφ !
– Μα τι πειράζει δεν έχετε άλλους μαγείρους στην ομάδα σας?
– Πώς δεν είχα? Μάλιστα προσφέρθηκε να απαντά αντί της άλλης.
Αλλά δεν ήταν αυτό, δεν έπρεπε να μην υπακούσει στον σεφ της.
Αυτή είναι μάγειρας και εγώ σεφ.
Άρα θα πρέπει να κάνει αυτό που λέω εγώ.
– Ναι αλλά έτσι δεν θα μπορεί να διατηρήσει τη σχέση της.
– Οι μάγειροι πρέπει να δουλεύουν πολύ για να γίνουν σεφ σαν κι εμένα.
– Τι σχέση έχει η δουλειά με την απάντηση στα μηνύματά σας?
– Πώς δεν έχει? Και να στο πω απλά, αφού δεν δεχόταν τα μηνύματά μου
σταμάτησα κι εγώ.
– Τι εννοείτε?
– Αφού δε θέλει να μου μιλάει, δεν διόρθωνα τις ιδέες της για τη
μαγειρική. Αφού δε θέλει να της στέλνω και να της μιλάω,
τι μπορώ να κάνω?
– … Ε? Τη δουλειά σας?
– Ναι αλλα ΔΕ ΜΕ ΘΕΛΕΙ (χτυπώντας τα πόδια)
– Δε σας θέλει το Σαββατοκύριακο να την ενοχλείτε, δεν είπε
ότι δεν σας θέλει για σεφ!
– Μα σου λέω δε με θέλει, ούτε meeting δεν κάνουμε
– Ε μα αφού είστε σεφ, μπορείτε να της το αναθέσετε
– Μα πως αφού δε με θέλει, δεν κάνω. Και δε σου είπα, δεν πέρασε
και κανένα μάθημα της μαγειρικής σχολής!
– Ε λογικό, γιατί να το κάνει?
Αφού της είπατε ότι δεν είναι καλή. Αλλά για πείτε μου,
αυτό που δεν καταλαβαίνω είναι το εξής,
αφού αποφοίτησε με σας, πώς γίνεται να μην είναι καλή?
– … Πώς?
– Να λέω, δεν το είδατε από πριν ότι δεν κάνει?
Εσείς την επιλέξατε, έτσι δεν είναι?
– Ε ναι, αλλά εγώ τα έκανα όλα. Αλλά για πιο πάνω δεν έκανε.
– Δεν το εκτιμήσατε αυτό πιο πριν σωστά?
– …
– Γιατί δεν απαντάτε?
– Γιατί μπορώ. Ξέρετε εγώ δουλεύω στο δημόσιο, έχω χρόνο.
Εσείς είστε στον ιδιωτικό. Όποτε γίνεται μια συζήτηση
μπορώ απλά να κουνώ το κεφάλι μου πάνω κάτω και να περιμένω
ήσυχα και μετά η συζήτηση πάει παραπέρα.
Κανένας δεν αντέχει τόση σιωπή.
– Βλέπω ότι έχετ και μηνύματα σε μια άλλη μαγείρισσα
με μαύρα μαλλιά.
– Ε αυτή… ήταν παντρεμένη… τι περιμένεις. Την πήρα ένα πρωί
7 η ώρα ενώ έπινε καφέ με τον άνδρα της και δεν ήθελε. Από κει
και πέρα τίποτα και μ αυτή.
– Μα σε παντρεμένη? Τι θέλετε? Να της καταστρέψετε το γάμο?
Μα κι εσείς δεν είστε παντρεμένος?
– Πώς δεν είμαι! Απλά η γυναίκα μου δεν ήρθε στην πόλη που
δουλεύω τη βασική μου εργασία.
– Γιατί αυτό? Γιατί δεν ήθελε?
– …
– Κατάλαβα. Και εσείς τι κάνετε στην πόλη μόνος?
– Ε όχι και μόνος. Τόσους μάγειρους έχω γύρω μου.
– 3 με 4, ποτέ παραπάνω. Δυστυχώς παρ όλο που είναι πολύ καλός
σεφ και μπορείς να το δείς και στο διαδίκτυο, δεν είχα
ποτέ μια μεγάλη ομάδα.
– Πώς το εξηγείτε εσείς αυτό?
– Μα δεν κάνουν πολλοί γι αυτή τη δουλειά. Αυτή η νέα
κοπέλα ας πούμε, είναι τώρα μάγειρας σε ένα μικρό εστιατόριο.
– Μα εσείς λέγατε δεν κάνει καλά τη δουλειά της…
– Μα γι αυτό στο λέω, γι αυτό το φωνάζω παντού, γιατί είναι μικρό!
Αυτό μπορεί να το κάνει ο καθένας!
– Εσείς το έχετε κάνει ποτέ?
– Ε? Μπα όχι για πολύ λίγο. Και μετά ήρθα στο δημόσιο.
– Έχετε ποτέ μαγειρέψει σε εστιατόριο?
– Οι δικές μου ικανότητες είναι πολύ μεγαλύτερες κι από το
μεγαλύτερο εστιατόριο.
– Ε τότε ένας λόγος παραπάνω!
– Όχι, όχι. Ποτέ. Αυτά είναι για αυτήν που τόλμπησε να μου πει όχι.
Πέρασα από τα μαγειρεία όλων των άλλων και χαμογελούσα με όλα μου
τα δόντια για να πω πόσο τυχερός είμαι που έφυγε.
Και μίλαγα γι αυτήν για μήνες μετά. Τα έλεγα και τα ξανάλεγα.
– Γιατί αυτό? Άμα δεν είναι καλή γιατί ασχολείστε?
– Μα δεν καταλαβαίνεις? Αφού δεν είναι τόσο καλή, ο λόγος
που έφυγε είναι αυτός κι όχι εγώ.
– Ε γιατί δεν αδιαφορείτε τότε? Θα μπορούσατε και να ηρεμήσετε…
– …
– Μάλιστα. Κατάλαβα. Και πώς πάει τώρα για σας η κατάσταση?
– Σου είπα, κοίτα το προφίλ μου.
– Μα εδώ σας βλέπω πολύ καλά και με πολλούς ανθρώπους, ενώ είπατε
ότι έχετε μόνο 3-4 μαγείρους.
– Ναι τους καλέσαμε από το εξωτερικό. Έτσι φαινόμαστε περισσότεροι.
Κι εδώ είμαστε με τα καινούρια τηγάνια που ήρθαν από το εξωτερικό.
Άμα και φωτογραφίζομαι με τέτοια τηγάνια, τότε όλοι ξέρουν τι καλός
σεφ είμαι. Έβαλα και τους ταχυδρόμους στη φωτογραφία για να
φαινόμαστε πολλοί. Τις μαγείρισσες δεν τις έβαλα, τους είπα
έσεις έχετε πολλή δουλειά. Έτσι ανύψωσα τους ταχυδρόμους πάνω
από τις μαγείρισσες.
– Πώς είναι το μαγείρεμα με τα καινούρια τηγάνια?
– Α δεν τ αγγίζω εγώ αυτά. Άνοιξα τα κουτιά, έβγαλα τις φώτο,
τις πόσταρα και πήγα σπίτι μου.
– Μα δεν έχετε το παραμικρό ένδιαφέρον να μαγειρέψετε?
– Όχι δεν κατάλαβες. Απλώς το μαγείρεμα είναι κάτι
για τους μάγειρες. Εγώ σου είπα είμαι ο σεφ με τα
5 αστέρια. Είμαι σε ένα άλλο επίπεδο. Δεν είναι ότι
δε μπορώ, είναι ότι δεν είναι του επιπέδου μου.
– Εσείς δηλαδή τι κάνετε ακριβώς?
Ποιά είναι η συμβολή σας?
– Κοίτα, όταν ξεκινάνε οι μάγειροι να μαγειρεύουν,
και να καταστρώνουν ιδέες εγώ αυτό το παρατηρώ καλά.
Δεν παίρνω όμως ποτέ μέρος γιατί δεν είναι του επιπέδου
μου. Αντ αυτού έχω συντάξει την ιδέα της μαγειροποίησης,
το οποίο συμβαίνει στον πνευματικό κόσμο των μάγειρων
όταν ανταλλάσσουν μαγειρικές ιδέες και κατά τη διάρκεια
του ψησήματος. Αυτή την έννοια κανείς δεν την είχε συλλάβει
και καταγράψει μέχρι στιγμής.
– Ενδιαφέρον μου ακούγεται. Την έχετε ποτέ μετρήσει σε ένα
φαγητό? Ποιά ήταν τα αποτελέσματα?
– Ε? … Όχι δεν έχει μετρηθεί ποτέ. Ξέρετε οι μαγειρικές
εκεί έξω δεν είναι αρκετά καλές, ούτε για να περιγράφουν
με αυτή την έννοια.
– Μα ελάτε τώρα τι λέτε… δεν υπάρχει ένα καλό φαγητό
από κάποιο μάγειρά σας που να μετρήθηκε στην πράξη…
– Όχι, ποιός να φτάσει τώρα σε αυτό το επίπεδο…
– Μα έτσι αυτή η έννοια δεν θα έχει τίποτα το χειροπιαστό,
δε θα κριθεί και ποτέ για τη χρησιμότητά της.
– Στα λόγια μου έρχεστε. Αυτό θα την κάνει και πολύ
σπουδαία, όσο πιο άπιαστη τόσο πιο ανώτερη θα φαντάζει.
– Δεν το είχα σκεφτεί ποτέ έτσι. Ξέρετε είμαι στον ιδιωτικό
τομέα.
– Εσείς είστε άλλο. Οποιοσδήποτε μπορεί να κάνει τη δική σας
δουλειά…
– Εσείς μπορείτε?
– …
– Κατάλαβα. Μα για πείτε μου, μόνο γυναίκες μαγείρισσες είχατε?
– Όχι βέβαια, για τι με περάσατε? Είχα και άντρες. Ένας ειδικά
ήταν από πολύ δύσκολη οικογένεια. Εγώ τον έφτιαξα, τα έκανα
όλα γι αυτόν. Κι αυτός όμως έφυγε και – άκουσον, άκουσον –
δεν ξέρει κανείς που είναι!
– Γιατί αυτό?
– Δεν ξέρω! Ήταν κάπου που δεν ήξερε κανείς! Όταν έμεινε
άνεργος τον περίμενα με το συμβόλαιο στην κουζίνα μου. Αλλά
αυτός δεν ήρθε, δεν ξέρω τι έπαθε. Ένας άλλος, όταν παντρεύτηκε
επίσης έφυγε.
– Πώς και αυτό? Έκανε παιδί?
– Όχι, απλά παντρεύτηκε.
– Και τι σχέση έχει αυτό?
– Δεν ξέρω να σας πω. Ξέρω απλώς ότι εγώ προσφέρω θέσεις
αλλά αυτοί είτε παραιτούνται είτε φεύγουν και δεν ξέρει κανείς
που πήγαν.
– Πώς το εξηγείτε αυτό?
– Τι να σας πώ? Εγώ έχω τόσα να τους δώσω (χτυπά τα πόδια του)
και αυτοί είναι τεμπέληδες. Δεν ξέρω γιατί έχουν φύγει. Το
λέω και το ξαναλέω. Βάζω άλλους να ρωτούν που είναι αυτός που
έφυγε και δε λέει, δεν ποστάρει πουθενά! Δεν ξέρω γιατί το κάνει!
– Εντάξει έφυγε, πρέπει κι εσείς κάποια στιγμή να το αποδεχτείτε!
Αφού είναι τεμπέληδες, τι σας νοιάζει κι αν φύγανε? Αφού δεν θα
έκαναν τίποτα ούτως ή αλλιώς? Θα έπρεπε να χαίρεστε.
– Μα πως, εγώ να το θέλω τόσο πολύ και αυτοί να φεύγουν!
– Μα αν είστε τόσο καλός σεφ, τι τους χρειάζεστε τους τεμπέληδες?
Μπορείτε να μαγειρέψετε και μόνος σας, που είναι το δύσκολο?
– Μα πως θα είμαι σεφ αν μαγειρεύω? Δεν είναι αυτή η δουλειά μου!
– Και τότε ποιά είναι? Τι κάνετε όλη μέρα?
– Α δεν ξέρετε? Έχω τόσα να κάνω. 1ον, όταν φεύγουν και έρχονται
τόσοι άνθρωποι έχω τόσα οργανωτικά να κάνω. 2ον πρέπει να κανονίζω
τη χρηματοδότησή τους. Πρέπει να πηγαίνω συνέχεια σε συγκεντρώσεις.
Και 3ον εγώ στέλνω τις μαγειρικές ιδέες προς έλεγχο.
– Πώς γίνεται αυτό?
– Να, μαζεύω πολλούς μάγειρους πάνω από ένα ταψί. Ο καθένας βάζει
το δικό του υλικό. Το ταψί οργανώνω όταν θέλω να δοθεί προς
κρίσην και μετά η μαγειρική ιδέα ειναι πλέον πραγματικότητα.
– Ναι, ακόμα δεν καταλαβαίνω τι κάνετε εσείς.
– Πως δεν κάνω, κρίνω κι εγώ άλλες μαγειρικές ιδέες. Μου τις στέλνουν
και τις μοιράζω στους μαγείρους μου προς κρίσην. Κάποιες τις κρίνω κι εγώ.
– Αυτό μου φάινεται πολύ δημιουργικό.
– Μα είναι βέβαια, δεν είναι τσάμπα. Όταν κρίνω άλλες μαγειρικές φροντίζω
να γίνεται και στις δικές μου αναφορά. Έτσι είναι το δίκαιο,
γιατί αυτή είναι η πληρωμή μου.
– Δεν το κάνει κανένας αυτό από μόνος του?
– Κοιτάξτε και δείτε και μόνος σας. Δεν γίνονται έτσι τα 5 αστέρια…
Έχω δουλέψει σκληρά…
– Δηλαδή αν έρθω εγώ και γίνω μάγειρας και εσείς θα είστε ο σεφ, τι
θα πρέπει να κάνω?
– Θα γράψετε τις μαγείρικες σας ιδέες σε ένα χαρτί. Και μετά θα πρέπει
να γίνει αποδεκτό.
– Από ποιόν? Από εσάς?
– Βασικά ναι, αλλά δεν μπορείτε να μου πείτε και τι να κάνω.
– Τι εννοείτε?
– Θα σας πω. Θα έρθετε με το χαρτί και θα το αφήσετε σε μένα.
Αν επιθυμώ θα το δω. Βέβαια συνήθως το δίνω σε έναν μάγειρα να
το ελένξει γιατί εγώ τα ξέρω αυτά. Αν το στείλετε με το ταχυδρομείο,
αν θέλω θα το ανοίξω – λαμβάνω και τόσα κάθε μέρα βλέπετε. Αν
θελήσω, θα σας απαντήσω.
– Μα αν θέλω να μου απαντήσετε σε ένα συγκεκριμένο χρονικό διάστημα?
– Μα δεν είστε σε θέση να κάνετε κάτι τέτοιο! Αυτό είναι θράσος!
Δεν μπορεί ένας μάγειρας να λέει σε έναν σεφ τι να κάνει!
Αν τολμήσετε να το κάνετε αυτό, θα σας κατηγορήσω για θυμό και ασέβεια.
– Μα πώς μπορώ να λάβω απάντηση από εσας?
– Θα το δείτε στο κινητό σας τηλέφωνο. Άλλωστε δε θα πρεπε να
χρειάζεστε απάντηση. Αν είστε άξιος για μάγειρας θα πρέπει να μπορείτε
και μόνος σας να εκφράσετε την ιδέα σας.
– Μα θα το πράξω, η δικιά σας συμμετοχή ποιά θα είναι?
– Θα σας απαντήσω στο κινητο σας τηλέφωνο. Αρκεί να μην είστε
aggressive μαζί μου.
– Γιατί να είμαι? Ήταν ποτέ κανεις aggressive μαζί σας?
Μα πώς αφού εσείς είστε πολύ καλός…
– Ξέρετε υπάρχουν πολλοί αχάριστοι σ αυτόν τον κόσμο.
Κάποιοι άνθρωποι είναι πολύ επιθετικοί. Εγώ φροντίζω
να είμαι πάντα ευγενικός.
– Το βλέπω. Μα είναι σαν όλοι αυτοί να είναι οι μόνοι
που υπάρχουν γύρω σας.
– Μα τι σας λέω? Δέχθηκα τρομερή επίθεση από τη μαγείρισσα
την οποία ευεργέτησα περισσότερο από όλες.
– Τι μου λέτε…
– Αυτό που ακούς. Ήταν πολλά χρόνια μαθητευόμενή μου.
Πριν από μένα είχε ήδη δουλέψει και σε μικρά αλλά και
σε μεγάλα εστιατόρια. Όταν την προσέγγισα ήταν σε πολύ
καλή κατάσταση επαγγελματικά.
– Άρα ήταν και για σας καλό να την έχετε.
– Ναι, έτσι νόμιζα στην αρχή. Μετά όμως άλλαξε.
– Πώς αποφάσισε να έρθει σε σας?
– Κοίτα, εγώ είχα ξεμείνει από μαγείρους, δεν είχα κανέναν…
– Ποιός? Εσείς που είστε τόσο καλός σεφ?
Πώς γίνεται αυτό?
– …
– Κατάλαβα. Συνεχίστε.
– Λοιπόν δεν είχα μάγειρες. Αυτή δεν είχε πτυχίο…
– Δηλαδή είχε δουλειά τόσα χρόνια χωρίς πτυχίο?
– Ναι…
– Άρα θα πρέπει να είναι καλή, έτσι δεν είναι?
– … Ένας άλλος σεφ αναρωτιόταν πώς είναι δυνατόν να είχε
δουλειά.
– Μα αφού είχε, αυτή είναι η αλήθεια, έτσι μου λέτε.
– Ναι αλλά εμείς ακόμα αναρωτιόμαστε…
– Για ποιό πράγμα αναρωτιέστε? Για αυτό που είναι ήδη γεγονός?
Γιατί δεν είχε πτυχίο?
– Δεν ξέρω ακριβείς λεπτομέρειες. Ήταν ένας άλλος σεφ τότε
υπεύθυνος και όλο την καλούσε στην κουζίνα του αλλά δεν έκρινε
τελικώς τις ιδέες της ως καλές ποτέ. Μάλιστα, παρ όλο που είχαν
γίνει αποδεκτές σε αντίστοιχα διεθνή συνέδρια μαγείρων, αυτός
δεν της έδινε πτυχίο.
– Αυτό μου θυμίζει τη δική σας ιστορία με την πρώτη μαγείρισσα
που περιγράψατε… και μετά τι έγινε?
– Ξεκίνησε καινούρια σχολή και παράλληλα δούλευε σε εστιατόρια.
– Αυτό είναι αξιέπαινο! Και πολύ κουραστικό, έτσι?
– …
– Καλά, για συνεχίστε.
– Με μένα πήρε το πτυχίο και άλλαξε και την κατεύθυνσή της. Εγώ
θεώρησα ότι έχει τις δυνατότητες αφού τη δουλειά της την είχαν
ελένξει και άλλοι σεφ. Οπότε πείστηκε να έρθει γιατί είχε και
ένα σύντροφο που είχε και προβλήματα υγείας. Εγώ τα κανόνισα
μ αυτόν. Τα προβλήματα υγείας του βέβαια εντάθηκαν
από τον κόπο που χρειαζόταν να καταβάλλει δουλεύοντας για μένα,
οπότε αυτός την έβαλε μια μέρα στο αυτοκίνητό του με πρόσχημα
να τη βοηθήσει, ώστε να κολλήσει μια θανατηφόρα αρρώστια που
είχε ο ίδιος. Τελικά επέζησε υγιής.
– Και συνέχισε να δουλεύει μετά από αυτό?
– Ναι… αγαπάει τη δουλειά της ξέρετε…
– Είχε στήριξη από την οικογένειά της τότε?
– Όχι πολλή. Έχει λίγους ανθρώπους που όμως τη στηρίζουν.
Κι αυτό δεν ξέρουμε πώς γίνεται.
– Οπότε όλα καλά. Γιατί όμως έγινε επιθετική ξαφνικά?
– Κοιτάξτε, ήταν πάντα αντικοινωνική. Δουλεύε πάρα πολύ στην
κουζίνα μου, από το πρωί μέχρι το βράδυ.
– Ε, άρα δεν είχε χρόνο, έτσι? Και άμα είστε μόνο 3 άνθρωποι,
πώς θα εξασκηθεί η κοινωνικοποίηση? Δεν μπορεί να ήταν σε
εστιατόρια επιτυχώς χωρίς πτυχίο και να είναι τελείως αντικοινωνική?
– …
– Ελπίζω να μη με χαρακτηρίσετε κι εμένα επιθετικό γι αυτή μου
την ερώτηση.
– …
– Όπως και να χει θα πρεπε να ήσασταν ευχαριστημένος με τις υπηρεσίες της.
Άλλωστε εσείς τη διαλέξατε, και εσείς την κρατήσατε.
– Μα ξέρετε κι εγώ ανωτατοποιήθηκα όσο ήταν αυτή στην ομάδα μου.
Έγινα σεφ 5 αστέρων εκείνη την περίοδο.
– Άρα αυτό δείχνει ότι κι εσείς είχατε κέρδος έτσι δεν είναι?
– Ναι αλλά γιατί δε με θέλει κι αυτή ! (χτυπάει τα πόδια πάλι).
– Τι έγινε παλι και μ αυτήν?
– Ανέλαβε ένα δύσκολο φαγητό. Ένας άλλος σεφ έλεγε ότι δεν θα τα
καταφέρει. Ήταν αυτός που αναρωτιόταν πώς είναι δυνατόν να έχει
δουλέψει αυτή σε εστιατόρια. Του είχε δείξει τόσες συνταγές και ιδέες
και καμία δεν του άρεσε. Εγώ πάντα έλειπα για να μη χάσω το
πρόσωπό μου, όπως έλεγα.
– Πολύ υπεύθυνο εκ μέρους σας!
– Φυσικά! Και κάποια στιγμή, αυτή τον ρώτησε τι χαρακτηριστικά πρέπει
να έχει η συνταγή για να γίνει αποδεκτή. Ή που θα τα κατάφερνε,
ή που θα έφευγε. Ειδάλλως θα σταμάταγε αυτό. Αυτός της είπε πώς το
ήθελε, αν και την πρόσβαλλε, λέγοντάς της ότι καθυστερεί.
– Και τα κατάφερε?
– Όταν τελέιωσε το παρέδωσε. Και δεν της μίλαγε κανείς.
– Γιατί αυτό? Εσείς δεν περιμένατε πως και πως τη λύση?
– Μα δεν πρέπει να μας πει εμάς τι να κάνουμε! Αυτό είναι θράσος!
– Για να καταλάβω, βρήκε τη συνταγή και το φαγητό που θέλατε,
και δεν το κοίταγε κανείς, δεν το δοκίμαζε κανείς.
Γιατί της το αναθέσατε τότε? Για να της λέτε ότι δεν τα καταφέρνει?
– Μα δεν είμαστε υποχρεωμένοι εμείς να κάνουμε τίποτα, εμείς είμαστε
σεφ και είμαστε στο δημόσιο.
– Το καταλαβαίνω αυτό, αλλά ποιά είναι η διαδικασία ακριβώς?
Δηλαδή να φτιαχτεί μια συνταγή και το φαγητό να μην δοκιμαστεί?
Δεν μπορείτε να βάλετε κάποιον μάγειρα να το δεί, όπως είπατε πριν?
Δηλαδή όσο σας έφτιαχνε φαγητά που δεν σας άρεσαν την κρίνατε αρνητικά
και μετά δεν μιλάγατε? Εσείς θα έπρεπε να χαρείτε και να απολαύσετε
το φαγητό, έτσι δεν είναι?
– …
– Πάντως εδώ δεν βλέπω μηνύματα στο κινητό προς αυτή τη μαγείρισσα.
– Ναι τα έχω σβήσει.
– Γιατί, υπήρχε κάτι το επιλήψιμο?
– Όχι, απλά δεν χρησιμοποιώ τέτοιες μεθόδους επικοινωνίας.
– Ελάτε τώρα… Αυτό δεν ισχύει. Τι σβήσατε τότε?
Άμα και τα μηνύματά σας ήταν ΟΚ, τότε τι χρειαστήκατε το σβήσιμο?
– Δεν είστε σε θέση εσείς να ρωτάτε τέτοια πράγματα έναν σεφ!
Εγώ είμαι ο σεφ και αυτή είναι η μαγείρισσα και αυτή θα πρέπει
να με ακούει!
– Μα τι να σας ακούει? Αφού όλοι όταν σας ρωτάνε και περιμένουν
τη γνώμη σας, απ ότι λέτε, δεν απαντάτε! Άρα τι ν ακούσουν ακριβώς?
– Ακούς τι σου λέω? Εγώ είμαι ο σεφ και δεν υπάρχει άλλος σεφ εκτός
απο μένα. Άμα θέλω της βαράω και το κουδούνι στη μέση της νύχτας!
– Κάνατε τέτοιο πράγμα? Και τι έγινε?
– Άρχισε να παραπονιέται! Το πιστεύετε? Αντί να απενεργοποιήσει
το κουδούνι της παραπονέθηκε ότι της το χτύπησα εγώ!
– Μα γιατί της το χτυπήσατε?
– Βρήκα κάτι πολύ ωραία βιβλία μαγειρικής και ήθελα να τα δει.
– Και δεν μπορούσατε να περιμένετε μέχρι το πρωί?
– Μα δεν χρειάζεται να απαντήσει αμέσως, ούτε να μου ανήξει την πόρτα!
– Αυτό δεν ισχύει ακριβώς. Οι άλλες μαγείρισσες που δεν απάντησαν
δεν πέρασαν τόσο καλά…
– Εγώ πάντως αυτό λέω. Θα μπορούσε να απενεργοποιήσει το κουδούνι της
τη νύχτα.
– Ναι αλλά αν χρειαστεί κανείς δικός της άνθρωπος κάτι?
– Αν είναι έτσι ένας λόγος παραπάνω! Τι έχουν όλοι αυτοί παραπάνω
από μένα? Εγώ είμαι και σεφ!
– Ζηλεύετε τους άλλους που τους ανοίγει την πόρτα τη νύχτα?
– Τι είπατε?
– Λέω, το ότι κάποιος έχει ένα κουδούνι στην πόρτα του, δε
σημαίνει ότι θέλει ΕΣΑΣ.
– Ναι αλλά εγώ έχω δικαίωμα να το χτυπάω, αφού το κουδούνι υπάρχει.
– Ναι, αλλά γιατί το κάνετε αυτό, αφού δε σας θέλει!
– Αν δε θέλει να της βαράω το κουδούνι ας μην το είχε! Ξέρετε σε
πόσους έχει επιτρέψει αυτή να της βαράνε το κουδούνι? Γιατί όχι
κι εγώ?
– Δεν φαίνεται να μπορώ να σας το εξηγήσω καλύτερα. Τελικά τι έγινε?
– Τελικά την κάλεσα κι αυτή στην κουζίνα μου όπως και τους άλλους
να ελένξω τη συνταγή της εκεί.
– Όπως και τους άλλους?
– Και δεν ήρθε. Ζήτησε να την ελένξω κάπου πιο κεντρικά κι εγώ
έκανα ότι δεν το είδα – άλλωστε είμαι στο δημόσιο και κάποιες φορές
αυτά δεν έρχονται. Και δεν θα γίνεται αυτό που λέει μια μαγείρισσα,
θα γίνεται αυτό που λέω εγώ. Γιατί αν παραβεί αυτό που λεώ εγώ
ως σεφ, έχω και δικαίωμα να την απολύσω! Πήγα και την βρήκα και
της είπα αν χάσω εγώ τη δουλειά μου θα χάσεις κι εσύ τη δική σου!
Άσε που χρησιμοποίησα την κλασσική ατάκα των κακοποιητών και βιαστών:
“δε θα σε πιστέψει κανείς, γιατί εγώ είμαι ο σεφ!”. Και ξέρεις τι
μου απάντησε? Ότι θα πάει να δουλέψει σε εστιατόριο! Και παραιτήθηκε
χωρίς να έχει βρει θέση! Ήταν τόσο επιθετική μαζί μου! Και πήγε και
τα πε όλα!
– Βρήκε θέση?
– Για μήνες δεν έλεγε. Ήμουνα να σκάσω. Ήθελα να γυρίσει ένα τηγάνι
που χρειαζόμουν οπωσδήποτε…
– Μα καλά ένας τέτοιος σεφ σαν εσάς, δεν είχε ένα τηγάνι παραπάνω?
– Όχι ήμουν σίγουρος ότι θα μου κλεβε και το τηγάνι! Τελικά ανακοίνωσε
ότι βρήκε δουλειά σε ένα μεγάλο εστιατόριο και συνεργάζεται και με άλλα
μεγάλα εστιατόρια.
– Ω! Αυτά όλα που λέτε δείχνουν ότι αισθανόταν ασφαλής να παραιτηθεί.
– Ναι και μπορείτε να δείτε και στα ποστ της ότι ρωτούν τόσοι σεφ
και μάγειρες που είναι και τι κάνει αλλά δεν είμαι εγώ! Είπε ότι
δε θέλει να με ξαναδεί στα μάτια της!
– Τότε ποιός είναι? Εδώ βλέπω ότι της βαράνε ακόμα κάποιοι άγνωστοι
τα κουδούνια! Μάλιστα λέει το απενεργοποίησε και ακόμα πηγαίνουν
και της το βαράνε.
Οι δυό μας είμαστε… μήπως είστε εσείς?
– Δεν μπορείς να αποδείξεις τίποτα, υπάρχει το απόρρητο του χτυπήματος
του κουδουνιού. Ούτε αυτή μπορεί να αποδείξει τίποτα. Αλλά θέλω να
τα σβήσει άμεσα.
– Ε γιατί να τα σβήσει αφού δεν είστε εσείς? Δε σας αφορά όλο αυτό.
Αφήστε το πίσω σας. Στο κάτω-κάτω αυτή δεν είναι καλή στη δουλειά της,
όπως και όλοι οι προηγούμενοι. Άρα κέρδος έχετε που έφυγε. Και να
σας πω κάτι? Και σας άμα σας βαράγανε το κουδούνι όλη την ώρα
επιθετικός θα ήσασταν.
– Μα αυτό σας λέω, δεν μου τα βαράει κανείς, δε μου στέλνει κανείς
μήνυμα, γι αυτό ήρθα εδώ!
– Μα τι θέλετε να κάνουμε εμείς! Το κινητό σας είναι μια χαρά.
Και αυτά που λέτε δε στέκουν. Τόσοι άνθρωποι είναι καλά μακριά σας
δεν το βλέπετε? Και να θέλουμε να σας εξυπηρετήσουμε δεν μπορούμε.
Παραλογίζεστε. Λέτε ότι ένας μάγειρας που έχει συνεργαστεί με
μεγάλα εστιατόρια είναι αντικοινωνικός. Αυτά δεν γίνονται. Και
φωτογραφίες βλέπω εδώ με τόσους ανθρώπους με διαφορετικά χαρακτηριστικά,
μόρφωση και οικογενειακή κατάσταση. Αυτοί θα πρέπει να έχουν διπλό
θάρρος, γιατί το να σταθούν δίπλα της σημαίνει ότι ρισκάρουν να τους
χτυπούν “άγνωστοι” κι αυτών τα κουδούνια καθώς και των οικογενειών τους.
– …
– Μα καλά εσείς είπατε έχετε οικογένεια. Τα παιδιά σας δεν σας
στέλνουν ένα μήνυμα?
– Έχω παιδιά και ήθελα κι άλλα. Αλλά δυστυχώς το ένα
δεν το έχω κοντά μου… Και δεν είναι αυτό ακριβώς που
με βασανίζει…
– Αλλά τι?
– Ξέρεις αυτό το παιδί είχε από νωρίς μια ιδιαίτερη
έφεση στη μαγειρική. Αυτό φυσικά θα το έχει πάρει από
μένα. Μάλιστα πήρε πολλά χρόνια πριν από το κανονικό
μια πιστοποίηση.
– Τι? Ήταν δηλαδή ποιό έξυπνο από εσας?
– …
– Μα γιατί δεν απαντάτε? Δικό σας παιδί είναι στο κάτω κάτω…
– Ναι. Από εμένα πήρε ότι πήρε. Όπως και όλοι οι υπόλοιποι.
– Και τι συνέβη?
– Δεν καταλαβαίνω (χτυπάει πάλι τα πόδια του) πώς αυτό
το παιδί δεν επέλεξε το δρόμο της μαγειρικής.
– Κι αυτό έφυγε? Κι αυτό αχάριστο?
– Όπως το λες (χτυπάει τα πόδια) …
– Και όχι μόνο αυτό… κάνει και μια δουλειά… ντρέπομαι
να το πω… χειρωνακτική. Όλη την ώρα με το σώμα.
– Επιθετική κι αυτή?
– …
– Μα πώς έγινε αυτό?
– Δεν ξέρω! Αυτή η δουλειά που κάνει είναι πνευματικά υποδυέστερη
κι απ αυτήν που κάνετε εσείς στον ιδιωτικό τομέα.
– Τι κάνουμε εμείς στον ιδιωτικό τομέα?
– Τη δουλειά που κάνετε θα μπορούσαν να την κάνουν και οι μαιμούδες.
– Τι? Χαχαχαχαχα Δε λέω, κάποιες φορές εγώ εδώ νιώθω έτσι, αλλά
θέλετε να πείτε ότι γιατροί, δικηγόροι, δάσκαλοι και τόσοι άλλοι
που δεν έχουν χρόνο ν απαριθμήσω τώρα είναι ισότιμοι με τις
μαιμούδες?
– Πάντως το δικό μου επίπεδο δεν το έχουν!
– Μα αφού είναι τόσο χαμηλό το επίπεδο, εσείς γιατί δεν το
φτάνετε ποτέ?
– …
– Κατάλαβα. Και τώρα το παιδί τι κάνει?
– Έχει ενηλικιωθεί. Βρίσκεται σε έναν εργασιακό χώρο πολύ “κλειστό”.
Ήθελα πάρα πολύ να συνεχίσουμε να μαγειρεύουμε μαζί, αλλά…
– Τι? Μαγειρεύατε μαζί? Αυτό είναι πάρα πολύ ωραίο…
– Ναι και όχι μόνο. Με τη δική μου συμβολή καταφέραμε να εκδόσουμε
και εγχειρίδια μαγειρικής.
– Αυτό ακούγεται καταπληκτικό. Δεν έχετε όμως καμία επικοινωνία τώρα?
– Αυτό δεν το ξέρει κανείς… Δεν ξέρει κανείς και τι κάνω εγώ τα βράδια…
– Για καθίστε μισό λεπτό… Αυτό θα πει ότι το παιδί – ειδικά τώρα –
που ενηλικιώθηκε – θα είναι διάνοια? Αν τόσα χρόνια πριν ήταν τόσο
έξυπνο, πάει να πει ότι τώρα που είναι μεγάλο θα έχει λογικά ένα ακόμα
μεγαλύτερο επίπεδο νοημοσύνης. Άρα δηλαδή, θα είναι περίπου ισότιμο
με έναν μάγειρά σας!
– Ναι αλλά δεν είναι μάγειρας! Δεν ξέρετε τι περνάω! Παίρνω τηλέφωνα
– να, δείτε και μόνος σας – ειδικά όταν είναι άλλοι μπροστά γιατί
όλο ξεχνάει να εγγραφεί στη μαγειρική σχολή!
– Ποιός το ξεχνάει? Η διάνοια? Μα αυτό το παιδί είναι τόσο έξυπνο!
Πώς γίνεται να το ξεχνάει και να χρειάζεται η παρέμβασή σας!
Δηλαδή εσείς θέλετε να με πείσετε ότι θέλετε να βγάλει τη σχολή?
– Ναι, με τον ίδιο τρόπο που το ήθελα και για τους άλλους!
Τι σας λέω τόση ώρα!
– Ω, κατάλαβα.
– Και ξέρετε ποιό είναι το χειρότερο? Η δουλειά του παιδιού μου
δεν είναι στον ιδιωτικό τομέα όπως σας είπα. Αν ήταν θα είχα μια
ελπίδα να ξαναμαγειρέψουμε μαζί.
– Μα αφού δε θέλει! Αφήστε τον κι αυτόν τον άνθρωπο ήσυχο…
– Όχι δα! Μάλιστα, κατά την ανωτατοποίησή μου ήρθα πιο κοντά στη
δουλειά αυτού του παιδιού μου. Τα άλλα παιδιά είναι κοντά στη
γυναίκα μου. Άχ, ξέρετε εγώ θα μπορούσα να πάω στο εξωτερικό…
Αλλά δεν έχω πάει γιατί ακούω το τι θέλει η γυναίκα μου. Αυτή
καθορίζει τη ζωή μου.
– Ναι ε? Μα αν θυμάμαι καλά η γυναίκα σας δε σας ακολούθησε
στην πόλη που δουλεύετε. Κι εσείς τώρα πήγατε – τοπικά τουλάχιστον –
κοντά σ αυτό το παιδί σας. Περίεργο μου φαίνεται, δεν το χω ξανακούσει.
– Μα τι λέτε, ποιός πατέρας δεν αγαπάει το παιδί του? Άλλωστε
εγώ έχω κάνει τόσα γι αυτό το παιδί! Του έδωσα την ευκαιρία να είναι
σε εκδόσεις μαγειρικής τόσο νωρίς στη ζωή του!
– Εσείς δεν είχατε κέρδος από αυτό?
– … εεε, μα και σε τόσους άλλους που έφυγαν, πάντα κρατάω ανοιχτή
την πόρτα.
– Τι εννοείτε?
– Εννοώ ότι κάποιες φορές οι συγκυρίες το φέρνουν έτσι ώστε κάποιοι
παλιοί μάγειροι – ειδικά οι λιγότερο καλοί – να μένουν άνεργοι. Εκεί
έρχομαι εγώ να δείξω τη μεγαλοψυχία μου και να τους προσκαλέσω για
να τους δώσω σταθερή θέση. Απλά, το συμβόλαιο, ως συνήθως, θα είναι
στην κουζίνα μου (χαμογελάει με όλα του τα δόντια).
– Και αυτό δεν μπορείτε να το κάνετε με το παιδί σας, ε?
– Όχι η δουλειά του είναι χειρωνακτική πια.
– Κρίμα, πολύ κρίμα.
ΣΑΣ ΛΥΠΑΜΑΙ.
– … Τι?
– Λέω, σας λυπάμαι. Ξέρετε δεν είμαι στο δικό σας επίπεδο, αλλά
φαίνεται σαν όλοι να φεύγουν από εσάς. Και όχι μόνο, να αισθάνονται
και μια αποστροφή για τη μαγειρική ενώ το φαγητό είναι ένα υπέροχο
πράγμα.
Αλλά για λύστε μου μια απορία. Αν πραγματικά το θέλατε και είστε
και τόσο έξυπνος, δε θα βρίσκατε τρόπο να κρατήσετε αυτούς τους
ανθρώπους?
– …
– …
– Ευχαριστώ πολύ για την εξυπηρέτησή σου (χαμογελάει με όλα τα δόντια).
Το τηλέφωνό σου τώρα το έχω. Το Εμαιλ σου είναι δημόσιο στην ιστοσελίδα
του μαγαζιού και έχεις και κουδούνι μπροστά στην πόρτα.
Εις το επανιδείν!