Ο λύκος
είχε πολύ καιρό να με πάρει τηλέφωνο.
Ούτε EMail δεν είχε στείλει.
Είχαμε μια πολύχρονη, αρμονική συνεργασία
και τον θαύμαζα πάντα. Ήταν πολύ σπουδαίος,
είχε γνωριμίες, προερχόταν από το δυτικό κόσμο.
Εγώ από τον πρώην ανατολικό.
Όταν ανωτατοποιήθηκε, άλλαξε.
Του ζήτησα πολλές φορές να ξανασυνεργαστούμε
και τον κάλεσα πολλές φορές να επισκεφτεί την ανατολή.
Αυτός όμως ήταν πάρα πολύ απασχολημένος.
Νόμιζα ότι κάπου έκανα λάθος.
Όταν χτύπησε το τηλέφωνο πετάχτηκα πάνω.
Είχε πάλι την ανάγκη μου. Επιτέλους.
Τον άκουσα να φωνάζει, του είχε φύγει και η κοκκινοσκουφίτσα
πολλούς μήνες πριν, αλλά αυτό ακόμα τον απασχολούσε.
Άρχισε να μου λέει πόσα πράγματα έκανε αυτός γι αυτήν,
πόσο άκαρδη είναι αυτή απέναντί του.
Σηκώθηκε μια μέρα κι έφυγε χωρίς να έχει καν βρει δουλειά!
Και δεν τον ξαναείδε από τότε ποτέ, ουτε του γραφε,
ούτε του μίλαγε, ενώ αυτός ήταν πάντα τόσο καλός
μαζί της! Ήταν σε τόσο κακή κατάσταση!
Με παρακάλεσε να του κάνω τη χάρη να επικοινωνήσω
μαζί της, να μάθω τι κάνει και που είναι.
Ενώ αυτή τα είχε ανακοινώσει, αυτός και ο δεινόσαυρος
δεν το πιστεύανε με τίποτα. Έλεγαν ότι έλεγε ψέμματα.
Αποκλείεται.
Με διάλεξαν εμένα! Ήμουν τόσο περήφανος! Ο δεινόσαυρος
ήξερε πως να κάνει την προσέγγιση. Άλλωστε είχε δασκαλέψει
καλά έναν άλλο πρώην ανατολικό δράκο σωστά. Πρώτα θα
εδραίωναμε ένα κοινό στοιχείο, τη θρησκεία και μετά
θα παίρναμε τις πληροφορίες που θέλαμε.
Έτσι κι έγινε. Όταν η κοκκινοσκουφίτσα απάντησε για
τη θρησκεία και μας είπε ότι είναι καλά, της κάναμε
καθρέφτισμα ότι τάχα χαιρόμαστε. Μετά έπρεπε με
κάποιο τρόπο να τη ρωτήσουμε για τη δουλειά της
χωρίς όμως να φαίνεται ότι μας νοιάζει τόσους μήνες μετά.
Ο δεινόσαυρος πρότεινε να κάνω εγώ ότι σε λίγο
καιρό δε θα χω δουλειά και ταχαμου να τη ρωτήσω ποιές
είναι οι διαφορές του δημοσίου με τον ιδιωτικό τομέα.
Εγώ βλέπεις δεν ήμουν ποτέ με το κεφάλαιο, είμαι
ανατολικός και αριστερός, σχεδόν πάντα ήμουν στο
δημόσιο, παίρνω πολύ λίγα χρήματα και ντύνομαι φτωχικά.
Έτσι, επειδή αυτή είχε συναισθήματα, θα με λυπόταν
και θα μου έδινε λεπτομέρειες για το που είναι και τι
κάνει. Ήταν κι οι δύο σίγουροι ότι είτε έκανε κάτι
ποταπό είτε ότι σίγουρα θα είχε χάσει τη δουλειά της
μέχρι τότε.
Το τι έγινε όταν απάντησε με ακριβείς λεπτομέρειες
δε λέγεται. Σηκώθηκαν κι οι δύο απ το τραπέζι και
διέκοψαν τη συζήτηση. Η κοκκινοσκουφίτσα δεν είχε
απαντήσει όπως περιμένανε.
Μερικές μέρες μετά με χρειάστηκαν πάλι
και μου είπαν τι να απαντήσω. Η κοκκινοσκουφίτσα
είχε υποψιαστεί ότι κάτι δεν πάει καλά.
Εγώ που ήμουν ανατολικός και έζησα την αλλαγή
δεν ήξερα τι γίνεται στον καπιταλισμό?
Άσε που η ερώτηση περί θρησκείας είχε ξαναγίνει.
Έπρεπε κάτι να κάνουν για να τα μπαλώσουν…
Άρχισα να λέω ότι προφανώς ξέρω πόσο δύσκολα
είναι τα πράγματα στον ιδιωτικό τομέα αλλά ότι
από αριστερή πεποίθηση δεν είμαι εκεί.
Θέλει πολλές ώρες δουλειάς ο ιδιωτικός τομέας
της είπα. Αυτή αποκρίθηκε οτι όχι μόνο αντέχει
αλλά ότι δουλεύει λιγότερο απ ότι στο δημόσιο
και παίρνει και περισσότερα λεφτά! Ο λύκος κι ο
δεινόσαυρος ξανασηκώθηκαν από το τραπέζι και φύγανε.
Μετά από 3 μήνες αφού είδαν κι απόειδαν,
τους έμενε μόνο μια ελπίδα: Να έχει χάσει η
κοκκινοσκουφίτσα τη δουλειά της. Ο λύκος έλεγε
και ξαναέλεγε: οποιοσδήποτε μπορεί να βρει δουλειά
τη σήμερον ημέρα – αν και ο ίδιος δεν ήταν ποτέ
στον ιδιωτικό τομέα. Αλλά για πόσο θα κρατήσει
μέχρι να δουν τον αντικοινωνικό και επιθετικό της
χαρακτήρα? Ο δεινόσαυρος πάντα έσπαγε το κεφάλι του
για το πως κατάφερε αυτή να είναι στον ιδιωτικό τομέα.
Εγώ τους παρατηρούσα και δε μίλαγα τοσο, απλά
έκανα τη δουλειά μου. Το μόνο που δεν καταλάβαινα
είναι γιατί ασχολιόντουσαν τόσο πολύ για ένα τόσο
κακό και αποτυχημένο άτομο. Αφού δεν τη θέλανε,
γιατί ασχολιόντουσαν ακόμα μαζί της?
Ξαναεπικοινώνησα μαζί της. Της είπα ότι για 3 μήνες
έψαχνα το password (κάτι που με έκανε πολύ καλό
υποψήφιο για τον ιδιωτικό τομέα). Αυτή τη φορά πήγαμε
όλοι προετοιμασμένοι. Ο λύκος ήταν σίγουρος ότι μέχρι
τώρα θα την έχουν απολύσει κι ότι το ταμείο ανεργίας
θα την φέρει πάλι πίσω σ αυτόν – έτσι έκανε σε όλους
όσους είχαν προσπαθήσει να φύγουν. Γι αυτό και κάποιοι
είχαν “εξαφανιστεί” στο εξωτερικό. Ο δεινόσαυρος που
ήταν ακροδεξιός, επικεντρώθηκε σε κάτι άλλο. Με
όχημα εμένα που ήμουν πραγματικός αριστερός
γιατί δεν δούλευα για το κεφάλαιο, μου είπε τι να
γράψω για να της βάλω τύψεις που δουλευει στον ιδιωτικό
τομέα. Η κοκκινοσκουφίτσα φαινόταν να έχει μια δικιά
της ιδέα για το τι είναι επαναστατικό και αριστερό
που δεν περιλάμβανε να τον γλείφει και να ανέχεται
την παρενόχληση απ όλους τους, κι ας δουλεύει για το
κεφάλαιο. Αυτό ήταν σίγουρα αντίθετο με τη θεωρία
που εγώ την ήξερα καλά. Και δε σταμάτησε εκει.
Με έβαλε να τη ρωτήσω και ποιά ήταν και καλά η στρατηγική
της εταιρίας για την αναπλήρωση των ανθρωπίνων εργατικών
χεριών. Αυτός που ήταν ακροδεξιός καιγόταν πραγματικά
γι αυτό το ζήτημα. Έτσι είπε θα την κάνουμε να
φοβηθεί μη χάσει τη δουλειά της, πως θα επιβιώσει
τώρα που δεν είναι στο ασφαλές δημόσιο.
Ένιωσα ένα σφίξιμο στο στομάχι πριν το κάνω.
Ο δεινόσαυρος είχε συμβουλεύσει και τον πρώην ανατολικό δράκο,
αλλά αυτός τους τα έκανε μαντάρα όπως έλεγε.
Η κοκκινοσκουφίτσα βρήκε τρόπο να τον ξεσκεπάσει
και έπρεπε να τον βάλουν να σιωπήσει γιατί αν
έλεγε την αλήθεια, θα δικαιωνόταν η κοκκινοσκουφίτσα.
Αυτή τον έλεγε μετά δειλό… Είναι δυνατόν
να είναι δειλός επειδή απλά δεν λέει την αλήθεια?
Βρήκαν άλλο τρόπο να της πουν την “αλήθεια” ώστε να μην μπορεί
αυτή να αποδείξει την αναξιοπιστία του, αλλά δεν υπολόγισαν
ότι τώρα μπορεί να τα πει όλα στους συγγενείς του
πρώην ανατολικού δράκου αλλά και του
κομπάρσου του! Είδες τι πανούργα είναι? είπε ο λύκος.
Δεν έιμαι τέτοιος άνθρωπος σαν το δεινόσαυρο να θέλω
να φυτεύω αρνητικά συναισθήματα στους άλλους.
Αλλά μου άρεσε που αυτοί οι δύο ήταν δυνατοί, κι ότι
με βάζανε στην παρέα τους. Θα ένιωθα κι εγώ επιτέλους
πώς είναι να είναι κανείς μ αυτό τον τρόπο δυνατός.
Το μόνο που μ έκανε ν απορώ ήταν γιατί ο δεινόσαυρος
είχε τέτοιο μένος; ο λύκος το καταλαβαίνω, του είχε
φύγει. Αλλά ο δεινόσαυρός, γιατί? Άσε που ποτέ δε
μου εξήγησαν τι κακό είχε κάνει η κοκκινοσκουφίτσα
στον πρώην ανατολικό δράκο. Κι εγώ όσο την ήξερα καλή μου
φαινόταν.
Απάντησε ήρεμα ένα Σάββατο. Είχε κακά όνειρα, όπως
όταν της έγραφε ο πρώην ανατολικός δράκος, αλλά παρ όλ αυτά
βρήκε τη δύναμη και απάντησε – δεν τους έκανε ποτέ
την τιμωρία της σιωπής όπως αυτοί χωρίς λόγο.
Δεν υπήρχε καμία στρατηγική αναπλήρωσης ανθρώπων έλεγε –
το αντίθετο, η ζήτηση ανθρώπων με τις δικές της γνώσεις
ήταν απολύτως απαραίτητη. Ήταν κι αυτή υπεύθυνη γι αυτό.
Φαινόταν να ξέρει τι κάνει. Δεν ήθελε να δουλεύει για
την κατηγορία των δημοσίων υπαλλήλουν που αποφασίζουν
να είναι τεμπέληδες (όχι όλοι) και που αποπειράθηκαν
να την παρενοχλήσουν κιόλας. Προτιμά να δουλεύει και να
χρησιμοποιεί τις γνώσεις της για ανθρώπους που
κουράζονται και το παλεύουν. Κι ήταν εντάξει μέσα της.
Και είχε και τη δουλειά της ακόμα.
Έτρεξα να τους τα πω.
Μου απάντησαν κοφτά: “Εντάξει, θα σε ξαναπάρουμε”.
Δεν ξανάκουσα απ αυτούς ποτέ.
Καμιά φορά αναρωτιέμαι αν έκανα καλά.
Ακόμα θυμάμαι τα συναισθήματα σπουδαιότητας κι ελέγχου,
μια αδρεναλίνη φοβερή.
Αυτό θα πει να έχεις εξουσία λέω μέσα μου,
κάθε φορά που κάτι με τσιμπάει ότι ίσως δεν έκανα το σωστό.
Και παρηγοριέμαι γιατι ξέρω
ότι εγώ τουλάχιστον
δεν είμαι με το κεφάλαιο…